ციხესიმაგრე ქალაქზე ძველია. როცა მე-5 საუკუნეში მეფე ვახტანგმა თბილისი დააარსა, ამ ქედზე უკვე იდგა სიმაგრე, რომელიც იმ ვიწრო ადგილს იცავდა, სადაც მტკვარი მთებს კვეთს. ყველა ძალა, ვინც თბილისს ფლობდა, ნარიყალასაც ფლობდა — სპარსელები, არაბები, მონღოლები, ოსმალები, რუსები — და თითოეული მას საკუთარი გემოვნებით აშენებდა, ამიტომაც მისი კედლები თითქოს არცერთ კონკრეტულ საუკუნეს არ ეკუთვნის.
დღემდე შემორჩენილი ნაწილის ბირთვი არაბებმა შექმნეს, სახელი კი, სავარაუდოდ, სპარსული სიტყვიდან მომდინარეობს, რომელიც შიდა ციტადელს ნიშნავს. 1827 წელს მეხი დენთის საწყობს დაეცა და ზედა ციხის დიდი ნაწილი დაანგრია; დღეს აქ დიდებული, დროისგან გაცვეთილი ქვის გვირგვინი და გალავნის შიგნით აღდგენილი წმინდა ნიკოლოზის პატარა ეკლესიაა შემორჩენილი.
ზემოთ ასვლის უმარტივესი გზა რიყის პარკიდან საბაგიროა — ოთხწუთიანი მგზავრობა სახურავებს ზემოთ. ქვემოთ კი ფეხით ჩამოსვლა სჯობს, ციცაბო ქუჩებით, რომლებიც ძველ თბილისში ჩადის. გალავნიდან მთელი ქალაქი ხელისგულზე გაქვთ: მდინარე, აბანოების გუმბათები, ახალი შუშის ხიდი და იმავე ქედზე მდარაჯად მდგარი „ქართლის დედა“.
მიდით დღის ბოლო საათში და დარჩით, რომ ნახოთ, როგორ იფერება ქალაქი ოქროსფრად და შემდეგ როგორ ინთება მისი ლამპიონები.
