სწორედ აქ ინახავს თბილისი თავის მოგონებებს. ძველი ქალაქი ნარიყალადან ძალიან ვიწრო და ძველი ჩიხების ჩახლართულ ნაპირებად ეშვება, სადაც ჩუქურთმებული ხის აივნები ეზოებს გადაჰყურებს და საღებავი ზუსტად ისე აქერცლება, როგორც საჭიროა.
რამდენიმე წუთის სავალზე თქვენ გაივლით მეექვსე საუკუნის ბაზილიკას, გუმბათოვან მეჩეთს, სინაგოგას და სომხურ ეკლესიას, რომლებიც ერთმანეთის თვალწინ არიან განლაგებული - პატარა, ჯიუტი გაკვეთილი იმისა, თუ როგორ ცხოვრობდა ეს ქალაქი ყოველთვის. მეიდანის მოედნის გარშემო და მდინარის გასწვრივ ძველ ქარვასლებში ახლა ღვინის ბარები და ანტიკვარული მაღაზიებია განთავსებული, ახალი პურის სურნელი კი კარებიდან გიპოვით, რომელთა პოვნაც ზუსტად არ შეგიძლიათ.
იხეტიალეთ გეგმის გარეშე. მიჰყევით ღია ფანჯრიდან ფორტეპიანოს ხმას, ადით კიბეებზე, რომლებიც თითქოს კერძოა, მაგრამ არ არის, დაკარგეთ რუკა. ძველი ქალაქის არსი რომელიმე ცალკეული ძეგლი კი არა, მთლიანის ტექსტურაა - დახრილი სახლები, აივნებზე ვაზი, თბილ ქვაზე მძინარე კატები.
მობრძანდით გვიან შუადღისას, როდესაც დაბალი მზის სხივები აგურის ნაგებობას თაფლისფერს გახდის და ჩიხებს ტურისტული ჯგუფებისგან დაცარიელებს. იპოვეთ ეზო, შეუკვეთეთ ჭიქა ქარვისფერი ღვინო და დაელოდეთ საღამოს დადგომას.
