სწორედ აქ ინახავს თბილისი თავის მეხსიერებას. ძველი თბილისი ნარიყალადან ქვემოთ ეშვება — ჩახლართული, ისეთი ვიწრო და ძველი ქუჩებით, რომ მათი დაგეგმვა წარმოუდგენელია; ჩუქურთმიანი ხის აივნები ეზოებს თავს დაჰყურებს, საღებავი კი ზუსტად ისე აქერცლილა, როგორც საჭიროა.
სულ რამდენიმე წუთის სავალზე ჩაუვლით მე-6 საუკუნის ბაზილიკას, გუმბათოვან მეჩეთს, სინაგოგასა და სომხურ ეკლესიას — ყველა ერთმანეთის ხედვის არეშია. ეს პატარა, მაგრამ ჯიუტი გაკვეთილია იმისა, როგორ ცხოვრობდა ეს ქალაქი ყოველთვის. მეიდნის გარშემო და მდინარის გასწვრივ ძველ ქარვასლებში დღეს ღვინის ბარები და ანტიკვარული მაღაზიებია, ახლად გამომცხვარი პურის სურნელი კი კარებიდან გწვდებათ, რომლებსაც ვერც კი აგნებთ.
იხეტიალეთ გეგმის გარეშე. ღია ფანჯრიდან გამოსულ ფორტეპიანოს ხმას გაჰყევით, ადით კიბეებზე, რომლებიც კერძო გეჩვენებათ, თუმცა არ არის, და რუკა გადადეთ. ძველი თბილისის მთავარი ხიბლი ცალკეული ძეგლი კი არა, მთლიანი სურათია — დახრილი სახლები, ვაზით შემოსილი აივნები, თბილ ქვაზე მიძინებული კატები.
მობრძანდით გვიან შუადღით, როცა დაბალი მზე აგურს თაფლისფრად აფერადებს და ქუჩები ტურისტული ჯგუფებისგან იცლება. იპოვეთ ეზო, შეუკვეთეთ ჭიქა ქარვისფერი ღვინო და საღამოს დადგომას დაელოდეთ.
