რეზო გაბრიაძე ერთ-ერთი უდიდესი ქართველი ხელოვანი იყო — მხატვარი, მოქანდაკე, მწერალი და კინორეჟისორი, რომლის სცენარების მიხედვით საბჭოთა კინოს ზოგიერთი ყველაზე საყვარელი ფილმი გადაიღეს. 1981 წელს მან თოჯინების თეატრი შექმნა და სამშობლოში სწორედ ამ ნამუშევრით უყვართ ის ყველაზე მეტად.
შენობას ვერაფერში შეცდებით: პატარა აგურის კოშკი, ზღაპრიდან გადმოსულივით დახრილი, საათითა და პაწაწინა სცენით. ყოველ საათში ანგელოზი გამოდის და ზარს რეკავს, დღეში ორჯერ კი ფიგურები დაბადების, სიყვარულისა და სიბერის ხანმოკლე, უსიტყვო დრამას თამაშობენ. მის სანახავად ხალხი ქვემოთ, ვიწრო ქუჩაზე იკრიბება.
შიგნით მარიონეტები თავად გაბრიაძის დაწერილ პიესებს თამაშობენ — ნაზ, სასაცილო და ხშირად გულისამაჩუყებელ ისტორიებს, რომლებიც ხელით გამოთლილი ფიგურებით, მუსიკის ფრაგმენტებითა და თითქმის უსიტყვოდ არის მოთხრობილი. ბავშვებს ისინი ადვილად იტაცებენ, უფროსებს კი — უფრო ღრმად; ცრემლიანი თვალებით გამოსვლა აქ იშვიათობა არ არის.
დარბაზი პატარაა და ბილეთები სწრაფად იყიდება, ამიტომ წინასწარ დაჯავშნეთ. წარმოდგენების უმეტესობა ქართულ ან რუსულ ენაზეა, თუმცა თხრობა ვიზუალურია და თარგმანი თითქმის არ სჭირდება. მიდით ადრე, კოშკის ქვეშ მდებარე მეზობელ კაფეში ყავა დალიეთ და დაელოდეთ ანგელოზს, რომელიც ზარის რეკვით ახალ საათს გამოაცხადებს.
