რეზო გაბრიაძე ერთ-ერთი უდიდესი ქართველი ხელოვანი იყო — მხატვარი, მოქანდაკე, მწერალი და კინორეჟისორი, რომლის სცენარებმაც საბჭოთა კინოს ყველაზე საყვარელი ფილმები შესძინა. 1981 წელს მან თოჯინების თეატრი ააშენა და ეს ნამუშევარი სამშობლოში ყველაზე მეტად უყვართ.
შენობა უცვლელია: პატარა აგურის კოშკი, რომელიც ზღაპრიდან გადმოვარდნილივითაა გადახრილი, საათითა და პაწაწინა სცენით. იმ საათში ანგელოზი ჩნდება ზარის დასარეკად და დღეში ორჯერ, ფიგურების თანმიმდევრობა დაბადების, სიყვარულისა და სიბერის მოკლე, უსიტყვო დრამას თამაშობს. ხალხი ქვემოთ, ჩიხში იკრიბება საყურებლად.
შიგნით მარიონეტები ასრულებენ გაბრიაძის მიერ დაწერილ პიესებს — ნაზ, სასაცილო და ხშირად გულისამაჩუყებელ ისტორიებს, რომლებიც მოთხრობილია ხელით კვეთილი ფიგურებით, მუსიკის ნაწყვეტებით და თითქმის სიტყვების გარეშე. ისინი უფრო ადვილად აღიქვამენ ბავშვებს და უფროსებს; უჩვეულო არ არის, რომ იქიდან სველი თვალებით წახვიდე.
აუდიტორია პატარაა და წარმოდგენების ბილეთები ყველასთვის იყიდება, ამიტომ წინასწარ დაჯავშნეთ. ბევრი მათგანი ქართულ ან რუსულ ენაზეა, თუმცა თხრობა ვიზუალურია და თარგმანის საჭიროება არ არის. ადრე მიდით, კოშკის ქვეშ მდებარე კაფეში ყავა მიირთვით და დაელოდეთ ანგელოზის დარეკვას.
