თუ თბილისს სცენა აქვს, ეს ისაა. რუსთველის გამზირი ქალაქის გულში ერთ კილომეტრზე ოდნავ მეტს გადის და საქართველოს საზოგადოებრივ ცხოვრებაში თითქმის ყველაფერი მნიშვნელოვანი — პრემიერები და საპროტესტო აქციები, აღლუმები და რევოლუციები — სადღაც ამ გამზირზე მოხდა.
მე-19 საუკუნეში დაარსებული და ოდესღაც გოლოვინის ქუჩად წოდებული ქუჩა ამჟამინდელი სახელწოდება შოთა რუსთველის, მე-12 საუკუნის პოეტის, სახელს იღებს, რომლის ეპოსსაც „ვეფხისტყაოსანი“, რომელსაც ქართველები დღემდე ზეპირად ციტირებენ. გამზირი ჭადრებითა და დიდებული ფასადებითაა გაფორმებული: მავრიტანული ოპერის თეატრი, კოლონადიანი თეატრი, პარლამენტის შენობა, ეროვნული მუზეუმი, მეცნიერებათა აკადემია და მისკენ მიმართული პატარა ქაშვეთის ეკლესია.
უმჯობესია ნელა იაროთ. ხეების ქვეშ ყავის დასალევად გაჩერდით, წიგნების გამყიდველებს დაათვალიერეთ, მაღაზიების ზემოთ მოჩუქურთმებულ აივნებს გადახედეთ. საღამოს თეატრები და ოპერა ხალხით ივსება, კაფეები კი ტროტუარზე იფანტება.
„ტელეგრაფის“ სტუმრისთვის აქ დასაგეგმი არაფერია — სასტუმრო თავად გამზირზე დგას. კარიდან გასვლის შემდეგ უკვე ქვეყნის ყველაზე ცნობილ ქუჩაზე აღმოჩნდებით, რომელსაც მხოლოდ რამდენიმე დღით იქ ცხოვრებით გაიცნობთ.
