სწორედ აქ დაიწყო ქალაქი. ლეგენდა მეფე ვახტანგის შევარდენსა და ცხელ წყაროზე მოგვითხრობს; გეოლოგია კი — იმავე თბილ, გოგირდით მდიდარ წყალზე, რომელიც კლდის ქვემოდან ამოდის და არასოდეს შეწყვეტილა. მის გარშემო აბანოთუბანი გაიზარდა, მისი დაბალი აგურის გუმბათები — მიწაში ჩაშენებული აბანოების სახურავები — კი თბილისის უძველეს ღირსშესანიშნაობებს შორისაა.
მათ უკან ყველაზე ლამაზი აბანო, ორბელიანის აბანო დგას — მისი ფასადი ლურჯი მოჭიქული ფილებითა და სპარსეთიდან ნასესხები წვეტიანი თაღებითაა მორთული. შიგნით ცალკე ოთახს საათობრივად ქირაობთ: ღრმა აუზი თბილი მინერალური წყლით, მარმარილოს ტახტი და, თუ ითხოვთ, მექისე, რომელიც უხეში ქისით გაგხეხავთ და საპნის ქაფის ღრუბლებში გაგახვევთ. გამოხვალთ ვარდისფერი, მოდუნებული და მიწის მსუბუქი სურნელით.
მოგზაურები ორი საუკუნეა ამის შესახებ შინ წერილებს წერენ. პუშკინმა ეს აბანოები საუკეთესოდ მიიჩნია, რაც კი ოდესმე ენახა; ალექსანდრე დიუმა აქ ჩამოვიდა და აღფრთოვანებული დარჩა. მას შემდეგ რიტუალი თითქმის არ შეცვლილა.
წადით საღამოს, ფეხით გატარებული დღის შემდეგ. საერთო დარბაზის ნაცვლად ცალკე ოთახი დაჯავშნეთ, დაამატეთ ქისა და შემდეგ აღარაფერი დაგეგმოთ. ოთახსა და დროს კონსიერჟი დაგიჯავშნით.
